Фолномаи саломатӣ

Ритми устувортар ба шумо кумак мекунад, ки нерӯро бе фишори зиёдатӣ нигоҳ доред. Вақти ором бо шарик ё шоми бе шитоб ҳангоми оғози муносибат метавонад фишори иҷтимоиро кам кунад. Агар ба истироҳат ниёз доред, онро фаҳмонед ва худро маҷбур насозед, ки ҳамеша фаъол монед. Ҷадвали серкор ва хароҷоти ғайричашмдошт метавонанд истироҳатро душвортар кунанд. Байни ӯҳдадориҳо фосила гузоред, хобатонро ҳифз кунед ва ҳар вазифаро фаврӣ ҳисоб накунед. Некӯаҳволии шумо аз одатҳои одие манфиат мегирад, ки ҳатто ҳангоми тағйири нақшаҳо риояашон осон бошад. Хӯроки мунтазам, хоби яксон ва ҳаракати мӯътадил метавонанд эҳсоси оромиро бештар кунанд. Сайругашт, машқи сабуки қуввагӣ ё вақт дар берун шояд аз машқи шадиде, ки нигоҳ доштанаш душвор аст, мувофиқтар бошад. Бубинед, ки рӯзҳои пуркор, шабзиндадориҳо ва соатҳои дарози назди экран ба нерӯятон чӣ таъсир мерасонанд. Пеш аз серкории шом таваққуфи кӯтоҳ метавонад ором шуданро осон кунад. Хонаи хобро бароҳат нигоҳ доред, пеш аз хоб огоҳиномаҳоеро кам кунед ва пас аз рӯзҳои душвор барои барқароршавӣ вақт ҷудо намоед. Пайвастагиро аз шитоби кӯтоҳмуддат болотар гузоред.